(de, [ʋəɾʑɵkəɾɪŋɠʃɾt͡ʃʂ] – m); het is aan de verzekeringsarts om een inschatting te maken (meer is het niet) van de beperkingen die een werknemer heeft bij het verrichten van arbeid. Weegt klachten, functioneren, dagvulling en diagnose mee. Streept af wat niet objectiveerbaar is.